ROZMOWA Z DR THOMASEM HENLE – liderem grupy badawczej która wyizolowała methylglyoxal jako główny składnik antybakteryjny nowozelandzkiego Miodu Manuka.
Niemiecki profesor - Thomas Henle, autor pracy pt „Odżywianie molekularne i badania żywności”, wyszczególnia rezultaty badań, które identyfikują methylglyoxal jako główny bakteriobójczy element składowy w Miodzie Manuka.
Profesor Henle znajduje się w czołówce światowych chemików rozumieniu jak węglowodany zawarte w żywności zmieniają się w reakcji na konkretne warunki. Od 1991 opublikował on więcej niż 80 prac naukowych w żurnalach przeglądów partnerskich.
Profesor Henle jest współedytorem Żurnalu “European Food Research and Technology” (“Europejska Żywność i Technologia Żywności), przewodniczącym Niemieckiego Stowarzyszenia Chemii Żywności, członkiem Naukowego Panelu Doradczego Instytutu Federalnego Oceniania Ryzyka, oraz sędzią Niemieckiego Stowarzyszenia Badawczego.
Politechnika Drezdeńska to jeden z najstarszych i najbardziej prestiżowych niemieckich uczelni położonych w Saksonii ( http://tu-dresden.de)
Instytut Chemii Żywności przy Politechnice Drezdeńskiej jest światowym liderem w badaniu żywności a w szczególności w badaniu związków powstających w wyniku reakcji glikacji oraz rozkładu węglowodanów (procesu, któremu ulegają białka i węglowodany podczas produkcji żywności jak i jej przechowywaniu).
Baza możliwości uniwersytetu przyciąga do współpracy badawczej wielu znaczących międzynarodowych partnerów. Nowozelandzki gigant nabiałowy Fonterra prowadzi stałe wymiany wyjazdowe z uniwersytetem dla personelu i studentów w celu przeprowadzania badań.
Co skłoniło Pana i pański zespół, aby uznać methylglyoxal jako główny związek odpowiedzialny za właściwości antybakteryjne nowozelandzkiego Miodu Manuka?
Muszę przyznać, że około trzy cztery lata temu nic mi nie było wiadomo o miodzie z manuka i jego spektakularnych właściwościach antybakteryjnych. Naszym głównym celem badań były reakcje zachodzące w produkcji żywności, identyfikacji związków powstających przy rozkładzie aminokwasów i węglowodanów i tym podobne. W takim kontekście, przebadaliśmy kilkanaście produktów żywnościowych pod względem zawartości produktów rozkładu węglowodanów, tak zwanych związków dikarbonylu, które to są ważnymi prekursorami dla modyfikacji białek, które z kolei mogą być użyte jako wskaźniki pomagające kontrolowanie oddziaływania ciepła na żywność. Zajęliśmy się badaniem miodów mniej więcej przez przypadek, kiedy mierzyliśmy zawartość tych związków po raz pierwszy w serii próbek miodów dostępnych rynkowo w Niemczech. Między innymi znajdował się tam również Miód Manuka, który dostaliśmy w miejscowym sklepie, a w którym znaleźliśmy zadziwiająco wysoki poziom methylglyoxalu – o sto razy większym zagęszczeniu niż w miejscowych miodach. Bazując na tym odkryciu, zaczęliśmy systematyczne dociekania i zdaliśmy sobie sprawę z nieutleniających antybakteryjnych właściwości Miodu Manuka jak i faktu, że – pomimo kilku podejść – znajomość molekularnej budowy tego fenomenu była dotychczas żadna.
Do jakiego stopnia jest methylglyoxal odpowiedzialny za nieutleniające antybakteryjne właściwości w miodzie z manuka?
Nasze badania pokazują, że wyłącznie methylglyoxal jest odpowiedzialny za nieutleniające antybakteryjne właściwości Miodu Manuka. Mogą istnieć jakieś efekty synergistyczne, na przykład wynikające z obecności polfenoli lub jeszcze niezidentyfikowanych związków, które mogą sprawiać, że methylglyoxal jest nawet jeszcze bardziej efektywny w miodzie w porównaniu z wodnymi rozworami methylglyoxal. Jednak bez methylglyoxalu nie byłoby najprawdopodobniej mowy o jakiejkolwiek właściwości antybakteryjnej.
Czy dla konsumentów, MGOTM jest najlepszą formą miary unikatowej działalności antybakteryjnej Miodu Manuka?
Opierając się na naszych badaniach trzeba powiedzieć, że zagęszczenie methylglyoxalu jest ściśle związane z antybakteryjnymi właściwościami próbek Miodu Manuka. Dlatego też z naukowego punktu widzenia zawartość methylglyoxalu może być uznawana do oceniania właściwości antybakteryjnych.
Czy jest możliwe, że rozpowszechnienie badań nad MGOTM w przyszłości przyniesie podstawę do potwierdzenia (lub nie) leczniczych właściwości produktów z miodu?
Do podstaw potwierdzających prawdziwe właściwości lecznicze potrzebne są badania interwencyjne na ludzkich ochotnikach lub pacjentach. Jak tylko udowodniony zostanie związek strukturalno-funkcyjny zachodzący między miodem a pacjentem, na przykład, iż konkretna ilość methylglyoxalu w miodzie może zostać uznana za odpowiedzialną za efekt biologiczny in vivo, to wtedy będzie można uznać methylglyoxal za znak rozpoznawczy takiego twierdzenia.
Jaki minimalny poziom zawartości methylglyoxalu (mg/kg) jest wymagany, aby Mioód Manuka był efektywny przy leczeniu szerokiej gamy szkodliwych patogenów?
Obecnie pracujemy nad tym zagadnieniem. Najniższa wymagana koncentracja waha się dla wielu mikro-organizmów i, jej działanie, jak wcześniej wspomniałem, może być pod wpływem innych związków obecnych w miodzie. W naszych badaniach, określiliśmy, że na czysty roztwór zagęszczenie około 70 do 100 mg methylglyoxalu na kilogram jest tym minimum wymaganym do powstrzymania bakterii E. coli i S. aureus.
Czy oceniłby Pan Mioód Manuka o zawartości methylglyoxalu 100mg/kg i wyższej jako prawdziwie funkcjonalny produkt żywnościowy?
Tak, z całą pewnością. Mioód Manuka powinien być jednym z niewielu produktów żywnościowych, dla którego promowanie jego zdrowotnych właściwości poza podstawową funkcją odżywczą może być udokumentowane. Właściwości zdrowotne wymagają istotnego naukowego podsumowania, i uważam, że z naukowego punktu widzenia, informacje dotyczące antymikrobowych właściwości wywołanych zawartością methylglyoxalu w miodzie z manuka są bardzo obiecujące do spełnienia takich wymagań. |
