Methylglyoxal jest odpowiedzialny za procesy antybakteryjne występujące tylko w niektórych miodach z Manuka. Pojawia się na ogół we wszystkich miodach jednak natężenie jego występowania na ogół waha się pomiędzy 0 a 10mg/kg. Methylglyoxal odkryty w Miodach Manuka występuje w natężeniu od 100mg/kg do 1000mg/kg! 

Firma Manuka Health bada zawartość metyloglyoxalu bazując na normach Politechniki Drezdeńskiej, na przykład MGO^TM 100+ Manuka Honey został dokładnie przebadany i potwierdzono, że zawiera co najmniej 100 mg/kg naturalnego  metyloglyoxalu.

Każdy miód MGO^TM  Manuka Honey został przetestowany oraz uzyskał certyfikat potwierdzający zawartość minimalnej ilości naturalnego metylogloxalu,  składnika obecnego w znacznych ilościach tylko w niektórych miodach z Manuka produkowanych na bazie dzikiej rośliny Manuka w Nowej Zelandii. Metyloglyoxal został zidentyfikowany na Politechnice Drezdeńskiej w Niemczech jako składnik, który nadaje Miodom Manuka niepowtarzalną wartość.

              

Gama produktów MGO^TM Manuka Honey firmy Manuka Heath obejmuje miody o różnym natężeniu i zawartości właściwości leczniczych co daje konsumentom szeroki wybór w celu spełnienia ich oczekiwań. Im wyższa zawartość metyloglyoxalu tym silniejsze działanie antybakteryjne. Nie wszystkie miody Manuka są takie same i klienci powinni być świadomi zawartości dietetycznego metyloglyoxalu tak, aby właściwości antybakteryjne danego produktu odpowiadało ich potrzebom.

Najczęściej kupowanymi produktami do celów leczniczych są Miody Manuka MGO^TM400+

Działanie antybakteryjne innych miodów wynika z zawartości nadtlenku wodoru, który niestety jest nietrwały (jego aktywność szybko degraduje się pod wpływem temperatury, światła i enzymów wytwarzanych przez organizm człowieka) przez co nie można polegać na jego właściwościach.

Co ważne, działanie antybakteryjne methylglyoxalu, które nie ma związku z nadtlenkiem wodoru, jest odporne na temperaturę, światło i enzymy.

Istnieją również inne (starsze) metody klasyfikowania miodów manuka, np. UMF, Active, które zostały opracowane zanim odkryto decydujące znaczenie methylglyoxalu. Bazują na mierzeniu antybakteryjnego działania miodu w porównaniu do działania wodnego roztworu fenolu, jednego z najwcześniej używanych środków antyseptycznych. Na przykład jeśli miód ma działanie antybakteryjne o mocy odpowiadającej 10-cio procentowemu roztworowi fenolu, oznacza się go liczbą 10. Ta metoda ma dwie poważne wady:

1)  Klient nie wie, czy uzyskana w trakcie badania klasyfikacja, np. 10, wynikała z zawartości trwałego methylglyoxalu czy też bardzo nietrwałego nadtlenku wodoru, co tworzy pole do nadużyć.

2)  Klasyfikowanie miodów manuka oparte na fenolu (UMF, Active) wykorzystuje testy biologiczne i jako takie nie daje powtarzalnych ani dokładnych wyników. Błąd testów UMF i Active  wynosi +/-20%. Natomiast testy MGO™, które wykorzystują testy chemiczne, dają wyniki powtarzalne i precyzyjne - błąd testów MGO™ wynosi tylko +/-2%.

Signum temporis

Metoda UMF została opracowana latach 90 tych przez profesora Petera Molana.

Prof. Molan zaskoczył niedawno opinię publiczną, publikując informacje sugerujące, że testy związane z przyznaniem marki UMF są nierzetelne.

Zdarza się, że producenci miodu posługujący się klasyfikacją UMF publikują informacje, w których przedstawiają UMF jako metodę lepszą od MGO. Informacje te nie zawierają jednak żadnych naukowych argumentów na poparcie tej tezy.